Posts

Duiveltjespolitiek

Even geleden had ik een training over eetstoornissen. Wanneer ik mbt dit onderwerp een training kan volgen pak ik dat altijd aan. Zeer interessant, omdat ik er zoveel in herken. De denkprocessen en gevoelens die erbij horen, een vertekend lichaamsbeeld en een verstoorde relatie met eten. Been there, done that. Vanaf mijn 14de hongerde ik mezelf uit en werd erg dun (at 2 boterhammen over de hele dag en in de avond wat groente en een klein stukje vlees) en paar jaar daarna ben ik heel veel aangekomen. En wanneer ik mezelf in de spiegel zag kwam dat nooit overeen met hoe het werkelijk was. In een vorige blog 'Over eten' schreef ik hier eerder over wat er voor mij veranderde nadat ik niet meer alles kon eten.
De training die ik hierboven noem viel wat tegen, maar elke keer kwam het terug in mijn gedachten. Vooral de naam 'eetstoornis' bleef hangen. Ik vind dat een lastige naam. Uiteindelijk zit de stoornis niet in het eten, denk ik. En toen kwam de naam: 'duiveltjespo…

Tekenen

Afbeelding
Altijd, ik hou van het woord altijd net zoals het woord nooit, wanneer ik de blogs van Jasper van der Kolk lees over creativiteit en dan specifiek over tekenen, doet dat iets met me. De laatste tijd hoor ik steeds vaker dat iedereen kan tekenen. Iedereen, behalve ik dacht ik dan. Ik hoor ze vertellen over dat wanneer je denkt dat je dit niet kan dit komt omdat dit vroeger tegen je gezegd is. Dat klopt, heel vaak. Dus ben ik gestopt met tekenen. Op de middelbare school en op de SPW besteedde ik het tekenen uit aan anderen, want dat kon ik wel, anderen aan het werk zetten. Met als gevolg soms een hoger cijfer dan degene waaraan ik het uitbesteedde. Misschien omdat ik er zo mooi over kon vertellen (lees opscheppen).
Iedereen kan dus tekenen. Aangezien ik dit jaar mezelf heb beloofd geen angst meer te vermijden en in de ogen aan te kijken hoort daar tekenen ook bij. Het blijft natuurlijk niet bij aankijken, ik zal het ook moeten doen. Pen op papier en gaan. Elke dag iets. Het hoeft niet t…

Geven en ontvangen

Vandaag kreeg ik een pakketje over de post en dat was echt een verassing. Ik ben er super blij mee en het ontroerde me. Dat deed me gelijk terug denken aan de tijd dat Ard en ik elkaar net leerde kennen en hij vaak een klein cadeautje gaf of een kaartje. En ik wilde eigenlijk dat zo'n moment snel voorbij was. Ik voelde me er enorm ongemakkelijk bij. Had ook altijd het idee dat er dan gelijk iets van mij verwacht werd. Een wonder dat Ard nog steeds cadeau' geeft. In deze blog kun je lezen hoe het voor me was om een enorm cadeau van hem te krijgen.
Ontvangen was dus moeilijk en ik besef me dat ik ook niet veel gaf. Tussen geven en ontvangen zit, logisch natuurlijk, een connectie. Jaren geleden ben ik begonnen met geven en geld is het mooiste middel om weg te geven. Wanneer geld geen macht heeft is het alleen maar een ruilmiddel en een middel om anderen er blij mee te maken. En ik werd steeds blijer van geven. Soms geef ik aan iemand die in mijn gedachten komt en soms gebeurt he…

You took a risk, greater than all.

De laatste tijd denk ik vaak aan het verhaal uit de bijbel van de bloed vloeiende vrouw. Ik zie haar voor me. Ver buiten de stad omdat ze onrein is (in die tijd was dat zo..). Ze heeft alles gegeven om beter te worden en het werd alleen maar erger. Ze heeft alles geprobeerd, maar bleef achter met niets. En dan hoort ze over een man die grote dingen doet, die geneest. En daar wil ze naartoe. Ze zal moedig moeten zijn, want ze moet onder de mensen komen en ze zullen naar haar kijken. Ze voelt de ogen nu al, vol afschuw of medelijden. Maar ze gaat en is moedig. En Hij, die het grootste risico nam, prijst haar voor haar moed.

'I hear of your greatness. Every time I hear of your greatness.
I am sick, broken and lost. Will give anything to be healed.
Gave everything to be free, but it brought me nothing, left me broken.

And then I hear of your greatness. I want to see you, want to touch you.
I want to be in your presence, if I could only touch your clothes.

People all around you. I wil…

Hoe je niet moet opvoeden, of toch wel...

Mijn jongste zoon lijkt wel wat op mij. We zijn allebei gezegend met een rijk gevoelsleven. Ouders die kinderen hebben die op hun lijken en ouders van kinderen die gevoelig zijn weten wat voor uitdaging dat kan zijn. Dubbel geluk voor mij.
Hoe ga je daarmee om Irma? Nou, wat fijn dat je het vraagt... Soms reageer ik in moeilijke situaties uiterst professioneel, pedagogische en rustig. Maar soms ook niet...
Nu is het zo dat ik veel voel de hele dag door en dat herken bij hem. Ik probeer dat in goede banen te leiden, niet alles te uiten en (probeer) emoties niet te laten heersen. Wat best ok gaat. Zeker toen ik erachter kwam dat ik niet mijn emoties ben, maar veel meer dan dat. Wat een openbaring!
Gistermiddag was het weer zover om mijn geleerde pedagogische vaardigheden in de praktijk te brengen. Jongste zoon was de hele middag al geïrriteerd en teleurgesteld. En moe omdat hij toe is aan vakantie, maar die laat nog wel even op zich wachten. De emoties liepen hoog op bij hem. En toen hi…

In Your presence

Gisteren in de kerk schreef ik dit op.

In a crowd, standing there, feeling alone and cold.
Full of questions about what, when and how.
A light comes from above. A light that shines on me.
A light so soft and powerful that I want to look up.
And what I see amazes me.
I see stunning beautiful eyes looking at me.
I see a fece full of love and strength.
He starts to speak: 'I choose you.
A crowd full of people, and I am here for you.'
He takes my hand and picks me up.
We dance, we fly and I feel free.
He holds me close. And over and over again He says:
'I see you, I gave everything for you, you are the apple of My eye.
In My presence you come alive.'





Over eten

Wat voor opleiding doe je? Haptonowatte? En waarom? Dit zijn vragen die ik regelmatig krijg. De opleiding heet Haptonomie. Er zijn meerdere wegen die ernaartoe leiden, maar dit is er één van.
Een aantal jaren geleden ben ik flink ziek geweest en flink afgevallen. Ik herstelde en mijn lichaam reageerde anders op eten en suiker en vet vond mijn lichaam niet meer zo prettig. Laat dat nu net de ingrediënten zijn in eten waar ik enorm van hou...
Mijn eetpatroon werd anders en dat was niet het enige wat veranderde. Ik begon veel meer te voelen. Vooral gevoelens die ik liever niet had. Shoot, ik moest opnieuw leren omgaan met ongemak.
Dat maakte me nieuwsgierig en ik begon vragen te stellen aan de wat dunnere medemens. Die vragen waren oa: Hoe ga jij om met ongemak? Wat doe je dan? Wat doe jij wanneer je rotgevoelens hebt? Wanneer het allemaal teveel wordt?
De meeste mensen die ik deze vragen stelde keken me eerst wat glazig aan. Ik bedacht met dat ze misschien eerst deze informatie moesten v…